آقا فقط يک جوعقل

کشورهای اسلامی که شمارشان به ۵۷ کشور می‌رسد، به کشورهایی گفته می‌شود که بیشتر مردمان آن مسلمان باشند. تعداد مسلمانان جهان ۱,۵۷ میلیارد نفر برآورد می‌شود که ۸۵ درصدشان سنی‌ مذهب و ۱۵‌% بقيه آن شیعه‌اند.

از این ۵۷ کشور نزديک ۴۰ کشور که حدود جمعا شامل يک میلیارد نفر ميشه اصلاً زبان عربی بلد نیستند.
شما فقط نگاه کن ببین نه زبونی مادریشون عربیه نه زبون پدریشون عربیه
یعنی اینکه يک میلیارد آدم مسلمون که نمیدانند جریان چیه, نمی فهمند پیغمبرشون چی گفته, يا تو کتابش چی نوشته, بايد پول بدهند به يک شارلاتان يا يک گيج که بخونه براشون, اونهم به زبانى که نه خودش ميفهمه نه شنوندگانش,  …

منو به ياد اين شعر از خیام میاره:

گاویست در آسمان و نامش پروین     یک گاو دگر نهفته در زیر زمین
چشم خردت باز کن از روی یقین       زیر و زبر دو گاو مشتی خر بین

يکى از گاوها نمایانگر صورت فلکى گاو در آسمان است و دیگری در زیرزمین اشاره به گاوی که کره زمين رو شاخ اون ميچرخه.

من ۳ و يا ۴ کشورهاى که زير 20 ميليون نفر بودند را از جدول حذف کردم

کشورهای اسلامی

ردیف	كشور	جمعیت
8	اندونزی	232897000
9	اوگاندا و وركینافاسو و چاد و ساحل عاج جمعا	102500000
10	ایران و افغانستان و تركیه جمعا	177544000
13	بنگلادش	146423000
16	پاكستان	168167000
25	سودان و سنگال  جمعا	52254000
27	سوریه و تونس و عراق و قطر و عربستان سعودی	96236000
36	قزاقستان و ازبكستان	42470000
41	گابون و گامبیا و گینه و مالدیو و كامرون جمعا	32598000
46	لبنان و  لیبی و كویت و الجزایر جمعا	49439000
49	مالزی	28433000
50	مالی و موزامبیك جمعا	33190000
51	مصر	77472000
52	مغرب (مراكش)  و یمن جمعا	78951000
55	هند	150000000
56	نیجریه	145990000

حالا برگرد تو جدول بگرد دنبال کشورهاى که در راه اسلام همديگر را تکه پاره ميکنند و جر ميدهند, جزو کدام دسته کشورها هستند.
کدامشان حرفى برا گفتن تو جهان دارند, مگر اون کشورهاى که حکومتشان از اسلام کشيده بيرون.

شيخ مرتضى باشد که همه رستگار شويم.

مسلمین ۷۳ فرقه دارند:

کیسانیه طرفداران محمد حنفیه هستند که برادر ناتنی امام حسن و حسین بود.
زیدیه طرفداران زید ابن علی ابن حسین پسر امام سجاد هستند.
اسماعیلیه, خطابیه,  سمیطیه
افطحیه این گروه منسوبند به عبدالله بن جعفر صادق.
اثنی عشری (دوازده امامی)
مالکی نام یکی از شاخه‌های مذهب سُنّی.

حنفی بزرگ‌ترین مذهب اسلامی می‌باشد. امام این مذهب ابو حنیفه نعمان بن ثابت می‌باشد که از شهر چاریکار ولایت پروان افغانستان بود.

مذهب شافعی از محمد، ابوبکر، عمر، عثمان، علی پیروی می‌کنند.
حنبلی این فرقه پیرو یکی دیگر از ائمه اربعه اهل سنت است.
وهابی این گروه طرفداران محمد بن عبدالوهاب هستند.
سَلَفی به گروهی از مسلمانان تندرو.
دیوبَندی نام یک جنبش اسلامی از شاخه سنی صوفی است که از هندوستان آغاز شد.
ظاهری یکی از مذاهب است که داوود بن علی اصفهانی در سده سوم هجری تأسیس کرد.

بقيه فرقه‌های تصوف یا صوفیه عبارتند از:
چشتیه، حروفیه، دسوقیه، سهروردیه، شاذلیه، صفویه، ملامتیه، نقشبندیه، نقطویه، نوربخشیه.

و بقيه …

شگفت‌آور و دردناک است که برخی جوامعِ افراطی به نقطه‌ای رسیده‌اند که بیشترین خشونت، تکفیر و حکمِ جهاد را نه علیه بیگانه، بلکه دقیقاً علیه هم‌کیشان و هم‌وطنانِ خود صادر می‌کنند!

چرخه‌ی تلخِ تاریخ

این همان چرخه‌ی شومِ تاریخ است؛ نزدیک به ۱۵۰۰ سال، بخش‌هایی از تاریخ شاهدِ جفا، تجاوز و کشتارِ اقلیت‌ها — از جمله یهودیان — به دستِ قدرتمندانِ وقت بود و آن را حقِ مسلمِ خود می‌پنداشتند.
و امروز، همان چرخه‌ی خشونت به شکلی دیگر چرخیده است و نوادگانِ همان قربانیان، همان رفتارها را بازتولید می‌کنند؛ بی‌آن‌که وجدانِ بیدارِ جهانی توانِ متوقف کردنِ این زنجیره‌ی دردناک را داشته باشد.

 

محض اطلاع رسول جون

حدود ۸۵۰ سال پس از ظهورِ اسلام، شاه اسماعیلِ صفوی پس از نشستن بر تختِ پادشاهی در تبریز، دستور داد تا عبارتِ «أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیّاً وَلِیُّ ٱللَّٰهِ» به اذان اضافه شود.
او فرمان داد در بازارها و معابر، خلفای پیشین را لعن کنند و صریحاً اعلام کرد هر کس مخالفت کند، سرش از تن جدا خواهد شد!

وی در پاسخ به مخالفتِ اطرافیان و مشاورانش که از عواقبِ خونینِ رسمی‌کردنِ مذهبِ «شیعه‌ی اثنی‌عشری» در جامعه‌ای با اکثریتِ اهلِ سنت بیمناک بودند، گفت:

«مرا به این کار واداشته‌اند؛ خدای عالم و حضرتِ معصومین همراهِ منند و من از هیچ‌کس باک ندارم و یک نفر را هم زنده نمی‌گذارم! روزِ جمعه می‌روم و خطبه‌ی مقرر را می‌خوانم.»

به دستورِ او، سپاهیانِ قزلباش هر کسی را که نسبت به مذهبِ شیعه کم‌ترین بی‌علاقگی یا مقاوِمی نشان می‌داد، بی‌پروا می‌کشتند. این خشم و تعصب تا جایی پیش رفت که نه تنها گورِ «سلطان یعقوب‌بیکِ آق‌قویونلو» (که حاکمی سنی‌مذهب بود)، بلکه گورِ بسیاری از فرماندهانی را که در نبردِ «تَبَرِ سَران» و کشته‌شدنِ «شیخ حیدر» (پدرِ شاه اسماعیل) نقش داشتند، نبش کردند؛ استخوان‌های آنان را بیرون کشیدند، به بازارِ تبریز بردند و به آتش کشیدند…