پرچم شیر و خورشید و شمشير دو سر مرتضی علی

پرچم شیر و خورشید و شمشير دو سر مرتضی علی

حاج اقا رسول پرچم شیر و خورشید، پرچم باستانی ایرانیان نیست.
درسته که پدران ما «خورشيد» را برتر از ديگر «خدایان» و «ميترا» را خدای روشنائی و نيرومندی ميدانستند و به همين خاطر به خورشيد «مهر» هم گفتند که نام ديگر ميترا است ولى در هیچ کدام از درفش‌های ایران باستان نشان شیر و خورشید وجود ندارد.

درفش‌های ایران باستان
در دوران باستان درفش به جاى پرچم بوده و جنگجوهاى ایرانی در جنگ انرا حمل ميکردند. در تاریخ طبری گفته شده که درفش کاویانی ساسانیان از جنس پوست پلنگ بوده و بیش از ۸ متر عرض و نزدیک به ۱۲.۵ متر طول داشته است و گفته ميشه که نشان کوروش يک درفش با نقش‌ عقاب بوده است.
در شاهنامه، مهمترین و ارزشمندترین درفش ایرانیان همانا درفش کاویانی است. در انجا  از درفش هایی دیگری با شیر طلایی يا نقش‌های پیل، گراز، اژدها و… یاد می‌شود ولى سخن از خورشید در آن درفش ها نیست.
در ضمن شیر و خورشید در آثار تمدن‌هایی مانند مصر و بین‌النهرین پیش از هخامنشیان دیده شده است. بنابراین نمی‌توان نشان شیر یا خورشید را ویژه تمدن ایران دانست.

پس از يورش اعراب مهرها شکل اسلامی گرفت و رنگ رسمی عباسیان و غزنویان، سیاه شد.
کسروی مينويسد که خورشید از قرن هفتم هجری از ستاره بینی همزمان با فرمانروایی سلسله‌های ترک و مغول وارد فرهنگ نشان‌ها و نقوش شده‌است و از آنجا به تدریج به نقوش پرچمها وارد می‌شود.
قدیمیترین پرچم شیر و خورشید دار شناخته شده به سال ۸۲۶ هجری قمری (حدود ۱۴۲۳ میلادی) همزمان با دورهٔ تیموریان بر می‌گردد

پرچم ايران در دوران حاكميت صفويان سبز رنگ بود و شير و خورشيد را بر روي آن زر اندوزي مي كردند ولى شير پرچم، گاه نشسته بوده و گاه نيم رخ و گاه به سوي بيننده. در بعضي موارد هم خورشيد از شير جدا بوده و گاهی هم چسبيده به آن.
شاه طهماسب نيز كه خود زاده ماه فروردين (برج حمل) بود دستور داد به جاي شير، تصوير گوسفند (نماد برج حمل) را بر روي پرچم ها و سكه ها نصب و ضرب كنند.🤩

در تصويري كه از جنگ نادر با محمد گوركاني، پادشاه هند، كشيده شده است، بيرقي سه گوش با رنگ سفيد در دست دارند كه در گوشه بالاي آن نواري سبز رنگ و در قسمت پايين نواري سرخ دوخته شده است. شيري با قامت برافراشته به صورت نيمرخ در حال راه رفتن است و درون دايره خورشيد آن باز هم «الملك لله» آمده است.

بر اين اساس مي توان گفت پرچم سه رنگ عهد نادر شاه، مادر پرچم سه رنگ فعلي ايران است، زيرا در اين زمان بود كه براي نخستين بار سه رنگ بر روى پرچم هاي نظامي و ملي آمد، هرچند كه هنوز پرچم ها سه گوش بودند.

“در هيچيک از نگاره ها، سکه ها، نوشته ها، سنگ نبشته ها و قاليچه های ايرانی تا زمان قاجار نقشی از شمشير ديده نميشود و شير و خورشيد تنها نماد ملی ايران باقی ميماند.”

آغا محمد خان قاجار به ظاهر کينه ای که با سلسله افشاری داشته از سه رنگ تنها سبز را از پرچم برداشت و سرخ را رها نمود ولی شير و خورشيد را که از پيشينيان رسيده از ميان نبرد.

در زمان فتحعلی شاه دو گونه پرچم بوده؛ يکی پرچمی يکسره سرخ رنگ با شيری نشسته (بی شمشـــير) و خورشيد بر پشت آن در ميان پرچم، بالای چوب پرچم دستی از سيم ناب کار گذارده بودند که شايد نمادی از دست امام علی بوده است.
ديگر درفشی بود يکسره سبز رنگ باز هم شيری نشسته (با شمشير) و خورشيد بر پشت وبر بالای چوب پرچم پيکانی زرين کار گذارده بودند؛ اين پرچم زمان صلح بوده.

چون محمد شاه قاجار، نوه فتحعلی شاه و بابا ناصرالدین شاه بشدت مذهبی بود٫ شير و خورشيد را با شمشير دو سر علی در هم آميخت و شمشير بدست شير داد.

اقا من مشکلى با شير روى پرچم ندارم , ميخواد شير نشسته يا خوابيده يا چرت بزنه یا تو دوربین نگاه می‌کنه یا نکنه, مهم نيست فقط اين شمشير اسلام را ازش بگيريد.

التماس دعا